शनिबार, श्रावण ३० गते २०८३
केन्द्रदेखि स्थानीय सरकारका प्रतिनिधिहरु र जनप्रतिनिधिहरु यहि सडकमा सवारी त गर्छन तर यस सडकको लागि सोच्ने समयको अभाव हो या यो सडकलाई हेपिएको हो यहाँका जनताले बुझ्न सकेका छैनन । साविक हेलम्बु गाबिसको जेठो सडक बिकासको बजेटबाट हेपिएको छ । गाबिसमा सबै भन्दा पहिले २०६५ सालमा निर्माण सुरु गरिएको यो सडक हेलम्बु गाविसको नुर्पुगाउदेखी सुरु भएर याम्बालामा, ककनी ,नादङ, गङ्ह्युलसम्म (पहिलो खण्ड) फादुङ, टशिथङ, गोर्चेलिङ, तार्केग्यङ, चिरिग्यङ, (दोश्रो खण्ड) टशिथङ , याल्मुनेशा, देछेनथाङ, सिन्दिरगाङ (तेश्रो खण्ड) ,तार्केग्यङ,डेपाडोङ,ज्योमोथाङ (चौथो खण्ड) गरि लगभग २७ कि मि प्रारम्भिक ट्रयाक निर्माण कार्य २०७२ सालसम्ममा सकिएको थियो । यसै सडकको सिन्दिर्गाङ बिन्दुबाट छ्या हुँदै नाकोते र मेलम्चिग्याङसम्मको सडक २०६७-२०७० सालमा नै निर्माण भयो । जुन सडकमा तिम्बु दोरिङ खर्च्युङ वेगाङ सम्मको सडक २०६६ साल देखि २०७० सालसम्ममा जोडियो ।
यसै सडकको गोर्चेलिङ बिन्दुबाट हुँदै साविकको बरुवा गाबिसको लाखङ गुम्बासम्मको पनि ट्रयाक निर्माण गरियो र हाल लाखाङ हुँदै बखाङ गुम्बासम्म जाने सडकलाई पनि यसै सडकको गोर्चेलिङ बिन्दुको नै प्रयोग गरिएको छ । यसरी हालको हेलम्बु गाउपालिकाको वडा न. १ साविकको हेलम्बु गाबिसको १,२,३,४,५,६,९ न गरि ७ वटा वडामा बिस्तार भएको यो सडक सन्जाल पाचपोखरी गाउपालिकाको लाखाङ, बाखङ गाउँहरुसम्म जोडिएको सडकको पनि प्रवेश सडक हो । २०७२ सालको महाभुकम्पमा यो सडक पनि अवरुद्ध भयो तर त्यस वेला हेलम्बुको मथिल्लो गाउँ मिलिम्छिम (मेलम्चिग्याङ), नकोते,चिरी (चिरिग्याङ), लाङग्याब्सा(तार्केग्याङ) ,गोर्छेलिङ(सेतिग्याङ) , यल्मुनेशा,गङ्ह्युल, ककनी, नादङ, यम्बालमा सम्म पुग्नका लागि यहि सडकको बढी उपयोग भयो ।
महाभुकम्पको वेला मात्र नभै बर्षाको समयमा पनि धेरै उपयोग गरिने सडक हो यो । हाल यहि सडकको प्रयोग गरेर हेलम्बुका उपल्लो गाउँहरु पुग्न सकिन्छ भने आमा याङ्ग्री जान, लखाङ ,बखाङसम्म जान पनि यो सडक नै प्रयोग गरिन्छ । यस सडकबाट करिब १००० घरधुरी प्रत्यक्ष लाभान्वित छन भने पर्यटक , तिर्थालु एवम तपस्वीहरुलाई समेत यस सडकले यात्रा गर्न सहजता पैदा गरि दिएको छ । निर्माण सुरु हुदाको समयमा तत्कालीन गाबिस,जिबिस र मेलम्ची खानेपानी आयोजना अन्तर्गतका सामाजिक उत्त्थान कार्यक्रमहरुबाट प्राप्त बजेटले नै यो सडक सुरुवात भएको थियो भने उपभोक्ता समितीहरुले ऋण सपटी गरेर भए पनि यो सडकको प्रारम्भिक ट्रयाक खन्ने कार्य सम्पन्न गरे । यसरी लिएका ऋणहरु आजसम्म पनि तिर्न नसकेको र ऋणको ब्याज आफैले तिरी रहेको उपभोक्ता समितिको पिडा ज्युँका त्युँ छन।
यसै बिच पछिल्लो समयमा यस सडकलाई निर्वाचित जनप्रतिनिधिहरुले गरेको बेवास्ता देख्दा थप पिडा वोध भएको छ । स्थानिय सरकारको निर्वाचनपछि स्थानिय सरकारले यो सडकको नियमित मर्मत सम्भारको काम बाहेक सडक स्तरोन्नतिका लागि कुनै कार्यक्रम बनाएको देखिदैन । सडकको डिपिआरसम्म बनाउने चाहना देखाएका छैनन । त्यसै गरि प्रदेश सरकारले पनि यस सडकलाई कहिले आवश्यक सडकको रुपमा चिन्न सकेन । संघको त कहिले पनि नजर नै परेन । पछिल्लो समयमा सडकहरुमा परेका बजेटका सिलिङहरु सामाजिक सन्जालमा देख्दा यस सडकले पनि मुहार फेर्ने हो कि भन्ने जनताको आशा निराशामा परिणत भएको छ । केन्द्र देखि स्थानीय सरकारका प्रतिनिधिहरु र जनप्रतिनिधिहरु यहि सडकमा सवारी त गर्छन तर यस सडकको लागि सोच्ने समयको अभाव हो कि या यो सडक लाई हेपिएको हो यहाँका जनताले बुझ्न सकेका छैनन ।
